Afgelopen zaterdag wilde ik bij de Rotterdamse boekhandel Selexyz Donner een nieuwe Kluwer Tekst & Commentaar kopen. Tot mijn verbazing staan de T&C’s tegenwoordig niet meer op de boekenplank,maar zijn ze veilig opgeborgen in een afgesloten vitrinekast. Waarom? Omdat deze wetboeken in toenemende mate de winkel verlieten in de tas van rechtenstudenten zonder over de toonbank te zijn gegaan. Geen bepaald verheffende mentaliteit voor toekomstige advocaten. Heeft de algemeen deken dan toch gelijk?

Is een advocaat een latente Johnny Two-times die alleen functioneert onder het waakzame oog der herderlijke gildemeesters? Zijn de ingrijpende, preventieve maatregelen gericht op transparantie en toezicht op de advocatuur onvermijdelijk? De kredietcrisis maakt duidelijk dat falend toezicht catastrofale gevolgen kan hebben. Maar wat niet mag worden vergeten is dat de maakbaarheid van een beroepsgroep door preventief en repressief toezicht slechts beperkt is. De algemeen deken wil bijvoorbeeld een soort vliegende brigades, teams van oud-dekens en accountants die lokale dekens zullen assisteren bij vermoedens van fraude door een kantoor. Daarnaast vormt zich een Kamermeerderheid om, met instemming van de Orde, de Advocatenwet zodanig te wijzigen dat de naam van een advocaat al bij een voorlopige voorziening openbaar gemaakt wordt. Het doel heiligt de middelen.

Klik hier voor de column