[..] De Memorie van Toelichting blinkt uit in een adembenemende onverschilligheid en simplistische, honende minachting voor de rechtsstaatgedachte. De onafhankelijkheid van de advocatuur kan niet als een schoolbord worden schoongeveegd vanwege ondoordachte populistische dogma’s. Immanuel Kant en John Rawls draaien zich schaterlachend om in hun graf omdat iedere bachelorstudent rechtsfilosofie de minister kan uitleggen dat de morele ‘kernwaarden’ zelfopgelegde normen zijn die vergaande verplichtingen omvatten die nooit volledig waargemaakt kunnen worden. Het is dan ook onzinnig om deze normen in de Advocatenwet formele rechtskracht te geven. Het werkt niet alleen verstarrend, het is bovendien een rem op ontwikkelingen die in de toekomst als morele vooruitgang aangemerkt kunnen worden [...].
Minister-president Balkenende heeft meer tijd nodig om antwoorden te formuleren op de vervolg Kamervragen, gesteld door Femke Halsema en Boris van der Ham. Met name interessant is het antwoord op de Kamervraag die gaat over de reikwijdte van de Eenheid van de Kroon. Voor wie interessant? Voor journalisten en onderzoekers die steeds de deksel op de neus krijgen wanneer zij op grond van de WOB informatie willen over bijvoorbeeld koningin Juliana. Trucje van de ambtenaren is om een verzoek af te wijzen op Eenheid van de Kroon. De vraag is of dit juridisch houdbaar is. Lees het artikel ‘Het relatieve karakter van de absolute uitzonderingsgrond Eenheid van de Kroon’ op deze site.
“De hofstad barst dezer dagen uit haar voegen van de naieve bruggenbouwers die, verenigd onder hun vaandeldrager Cohen, in de opmaat naar de verkiezingen de ‘kloof met de burger gaan slechten’. Velen hebben echter allang het sociaal contract, zoals omschreven door de rechtsfilosofen Rousseau en Rawls, met de overheid opgezegd. Grote groepen burgers zijn op drift. Gevolg is dat ons een ernstige sociale loutering - banlieuisme – staat te wachten. Onvermijdelijk, volgens Nietzsche en Von Creveld”.
Na het teleurstellende uiterst summiere antwoord van Balkenende hebben Femke Halsema en Boris van der Ham opnieuw acht Kamervragen gesteld. De eerste luidt: “Wilt u aangeven of er in het Koninklijk Huisarchief en/of de archieven van de Marid, de Lucht- en landmacht Inlichtingendienst, de MID/MIVD, het ministerie van Justitie, het ministerie van Buitenlandse Zaken, het Kabinet der Koningin, het ministerie van Algemene Zaken, de BVD/AIVD, de Centrale Veiligheidsdienst, documenten zijn, die inhoudelijk betrekking hebben tot de in het boek
ZKH aangehaalde kwestie, en die nog niet geopenbaard zijn nu in de beantwoording van de eerdere vragen1 van dezelfde leden de minister van Algemene Zaken niet is ingegaan op de specifieke vragen inzake de aanwezigheid vandocumenten in het bezit van verschillende archieven, die betrekking hebben op de in het boek ZKH en in de televisie-uitzending van Netwerk aangehaalde kwestie? “
De historicus, de prins en de lakeien
In november 2009 kwam het door Harry Veenendaal en Jort Kelder geschreven boek ZKH. Hoog spel aan het hof van zijne koninklijke hoogheid uit, waarin Schavuit van Oranje Bernhard van Lippe-Biesterveld nog maar eens een capriool werd toegedicht: betrokkenheid bij de door Raymond Westerling uitgevoerde Indonesische staatsgreep van 1950. Bernhard zou in dat plan ‘onderkoning’ van Indië moeten worden en Soekarno de bewoner van zes planken ergens op een Bataafs kerkhof. Een gesprek met auteur Harry Veenendaal over de reacties, de toekomst en de historicus des vaderlands.
De naam Fasseur valt in het interview regelmatig, ook als we het hebben over de reacties op ZKH:
‘Je merkt dat hij een kant op wil: het verhaal dat Bernhard betrokken is bij de coup in Indonesië is niet waar hij aan wil, en alle bronnen die wij aanvoeren moeten worden gediskwalifceerd. Dus je heb vier, vijf mensen van onbesproken gedrag waar de vloer mee wordt aangeveegd. Duyff is daar één van, Cees Fock (oud-secretaris-generaal Algemene Zaken) is een andere. Fasseur noemt hem onder meer een “Wichtigtuer” en “een persoon die de Tweede Wereldoorlog nooit helemaal achter zich heeft gelaten”. Hans Daalder heeft het manuscript van Fasseur gelezen en hem erop gewezen dat hij die passage over Fock niet moet opschrijven. Onwetenschappelijk, omdat de stelling geen steun vindt in het archiefmateriaal. Maar de Koninklijke Marechaussee rapporteerde rechtstreeks vertrouwelijk aan Fock inzake het onderzoek naar Bernhards betrokkenheid bij de coup, dus die moest kennelijk afgemaakt worden.’
“Helaas is Albayraks idee toch niet levensvatbaar, en wel om twee redenen. Allereerst is het delegeren van extra verplichtende bevoegdheden aan een (semi) overheidsorgaan teneinde meer efficiëntie en kostenbesparing te realiseren in het verleden nog nooit gelukt. Dit type regelzucht is een onbegrijpelijk Haags perpetuum mobile dat per definitie leidt tot meer bureaucratie, meer rechtszaken en uiteindelijk veel meer kosten. Ten tweede
getuigt het voorstel van een paternalistische minachting tegenover de marktpartijen. Alsof deze niet zelf het beste kunnen bepalen hoe belastinggeld wordt ingezet. Bezuinigen prima,
maar dat zal vanuit de betrokkenen, de (sociale) advocatuur en de Raad voor de Rechtspraak, gerealiseerd moeten worden en niet dwingend door Albayraks kostenverhogend ‘huisartsenmodel’ worden opgelegd. De metafoor loopt trouwens ook al mis. Huisartsen zijn, althans volgens Albayraks ex-kabinetgenoot Ab Klink, een van de economisch minst efficiënte en duurste beroepsgroepen. En hoe charmant het relatief eenvoudige voorstel van Albayrak ook is: ook een klein lek doet een groot schip zinken”.
Straatterrorist of niet, de gemeente Gouda heeft financieel belang bij het in stand houden van de maatschappelijke discussie over Marokkaanse probleemjongens. Dat is begrijpelijk. De bijdragen vanuit de Haagse subsidieruif zijn substantieel – 10 miljoen euro – en maken een belangrijk onderdeel uit van de gemeentelijke inkomsten. Een bestuurlijk glibberige situatie ontstaat echter wanneer de beeldvorming rond de Marokkaanse straatterreur niet alleen wordt overdreven, maar actief in stand wordt gehouden door Goudse raadsleden. En dat is in de kaasstad het geval. Zo is De Telegraaf welbewust getipt door gemeenteraadsleden en voorzien van onjuiste, overdreven, niet geverifieerde informatie met een tweeledig doel: electoraal gewin en het in stand houden van de subsidiestroom.
Een golf van landelijke verontwaardiging spoelde over Gouda heen toen De Telegraaf schreef dat Marokkaanse ’sneeuwbalterroristen’ tijdens de jaarwisseling met gemeentegeld waren afgekocht. De Goudse VVD-fractieleider Laura Werger heeft willens en wetens onjuiste informatie aan De Telegraaf gelekt. De meeste lokale politieke partijen spraken schande en vroegen in een open brief om excuses. Terecht. Zodra lokale bestuurders omwille van electoraal gewin over de ruggen van de eigen inwoners de eigen stad door het slijk trekken, is de enige mogelijkheid die overblijft: uithuilen en opnieuw beginnen.
In de luwte van het Wildersproces start binnenkort voor liefhebbers van de problematiek van de vrijheid van meningsuiting een interessante procedure: de kinderen van I.G. van Maasdijk vs. prof. Cees Fasseur, auteur van het boek Juliana & B ernhard, het verhaal v an een huwelijk. Van Maasdijk was tot 1950 Algemeen Secretaris der Hofhouding en een intimus van koningin Juliana en ZKH. Prins Bernhard is volgens ZKH, hoog spel aan het hof van Zijne Koninklijke Hoogheid, van Jort Kelder en ondergetekende, in het voorjaar van 1950 betrokken geweest bij een staatsgreep tegen de jonge republiek Indonesië en bij daaraan gelieerde wapenhandel. ZKH wilde ‘vice-roy’ worden over Indonesië. Een krankzinnige gedachte? Niet zonder meer. Immers, in de overeenkomst van Lingadjatti was een federatieve ‘gemenebest’ structuur beoogd tussen Nederland en Indonesië onder ceremoniële aanvoering van het Huis van Oranje. De enorme hoeveelheid aan bewijsmateriaal bestaat onder meer uit een omvangrijk marechaussee-onderzoek, rapportages van de Centrale Militaire Inlichtingendienst, correspondentie tussen de secretaris-generaal van het ministerie van Algemene Zaken en minister-president Drees, de dagboeken van Van Maasdijk, tientallen getuigenverklaringen alsmede honderden steunbewijsstukken uit buitenlandse archieven.
Column ZKH
Weet u nog? Lockheed & de prins. Onze prins-gemaal had in 1974 een miljoen gulden van de Amerikaanse vliegtuigbouwer aangenomen als verdienste voor zijn bemiddeling. Sommigen noemden dat smeergeld. Prins Bernhard heeft dit altijd ontkent. Ja, hij had weliswaar geld van Lockheed ontvangen, maar dat was voor het Wereld Natuurfonds. De Commissie van Drie die onderzoek deed naar de affaire constateerde dat de prins ernstig nalatig was geweest, maar dat geen strafbare feiten waren geconstateerd. Stelt u zich eens voor dat de prins toch strafbare feiten heeft gepleegd. Want helemaal uitsluiten kunnen we dat niet meer. Niet vanwege een complottheorie, maar vanwege een per ongeluk gelekt overheidsdocument: de geheime inventaris van het staatsgeheime Lockheed-archief. Extra pijnlijk voor Martin Berendse, de directeur van het Nationaal Archief want het document is afkomstig uit zijn organisatie. En dat terwijl Berendse op 6 januari 2010 vol trots de ‘definitieve’ openbaarmaking aankondigde van Lockheed. Helaas voor ons – het grauw – blijkt uit de geheime inventaris dat de meest brisante stukken tot 2025 en 2050 onder embargo blijven liggen. MAAR: WIJ HEBBEN DE INVENTARIS EN HEBBEN DEZE ONLINE GEZET, SPECIAAL VOOR U. Deze inventaris is al verhelderend omdat aan de hand van de omschrijving van de stukken al een deel van de inhoud kan worden afgeleid. Lees, geniet en vraag u af waarom u -het grauw – deze informatie wordt onthouden. Let vooral op de jaartallen tussen de aanhalingstekens in de kantlijn. Spreekt voor zich: {2025} en {2050}.
Klik hier voor de inventaris met staatsgeheime dossiers Lockheed
Groen Links en D’66 hebben Kamervragen gesteld naar aanleiding van het boek ‘ZKH’. Zo steunen Van der Ham en Halsema het idee om het NIOD nader onderzoek te laten doen. Onderzoek waarnaar? Allereerst in hoeverre prins Bernhard betrokken was bij wapenhandel naar Indonesië en ten tweede of deze betrokkenheid iets te maken heeft met het feit dat de Molukse KNIL militairen naar NL zijn gekomen.
Dubbelinterview van Rene Zwaap (o.a. Groene Amsterdammer) met Martin Berendse, directeur Nationaal Archief, en Harry Veenendaal, auteur van het boek ZKH voor PM, een magazine voor rijksambtenaren. Let op de opmerking van Martin Berendse over zijn idee van openbaarheid. Kijk dan ook op de link ’staatsgeheim op de kruk bij DWDD’ elders op deze site waarin Jort en ik de – staatsgeheime – inventaris van de Lockheed dossiers presenteren (onder embargo tot 2050).
“De status van Jerzalem is een van de meest gecompliceerde volkenrechtelijke problemen, niet in de laatste plaats door de ambivalente houding van de Verenigde Staten. Zo heeft de Senaat met de Jerusalem Embassy Act (10 mei 1995) Jeruzalem officieel tot ongedeelde hoofdstad van Israel verklaard, maar maakt de president stelselmatig gebruik van zijn recht op gebruik van een waiver om de eerste consequentie van die erkenning – het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade van tel Aviv naar Jeruzalem niet ten uitvoer te hoeven brengen. 
Tot 1967 was Jeruzalemn verdeeld in een oostelijk (Arabisch) en westelijk (Israelisch) deel. In datzelfde jaar bezette Israel oostelijk Jeruzalem tijdens de Zesdaagse Oorlog. Nederland heeft sinds 1967 het gezag van Israel over Oost-Jeruzalem weliswaar de facto, maar niet de jure erkend en volgt daarmee de lijn van de Verenigde Naties en de meeste lidstaten van de Europese Unie. De status van Jeruzalem vormt sinds de Zesdaagse Oorlog een splijtzwam in de vele vredesonderhandelingen. Stelt u zich eens voor dat er sinds 1950 een VN-politiemacht in Jeruzalem aanwezig was geweest als resultante van een vredesverdrag tussen beide landen. Het is niet onwaarschijnlijk dat dit tot een vorm van detente had geleid. Een naieve ‘what-if’-veronderstelling? Wellicht. Niettemin heeft Nederland in 1950 een reele oplossing voor het conflict in Jeruzalem in handen gehad, maar vanwege demarches van het Vaticaan bij o.a. het Ministerie van Buitenlandse Zaken en binnenlandse partijpolitieke overwegingen werd afgezien van steun aan het eigen voorstel. Een fraai voorbeeld van Roma locuta, causa finita.
Klik hier voor het artikel
“En dan is daar ineens de moslim-fundamentalist Mohammed Enait die opnieuw een variant van hetzelfde achterlijke loyaliteitsconfl ict poneert. Initieel lachwekkend, maar plotseling bloedserieus door de uitspraak van het Hof van Discipline. Het opstaan voor een rechter heeft er niet mee te maken dat personen gelijkwaardig zijn volgens de Koran, de bijbel of Suske & Wiske. Het opstaan voor de rechter symboliseert dat beide partijen het rechterlijke college accepteren als hoogste gezagsorgaan. Belangrijker: de uitspraak van de rechter wordt gerespecteerd en partijen leggen zich neer bij een voor hen nadelige uitspraak. Door te weigeren op te staan voor de rechterlijke macht, erkent Enait uiteindelijk niet de rechter als hoogste gezag op grond van zijn geloof. Dat het Hof van Discipline juist dit argument accepteert, opent de weg naar een oude pendant in een nieuw jasje: Mohammed locuta, causa fi nita.”
“Literair lakei of koninklijk criticus: wie publiceert over de Oranjes krijgt snel het verwijt gekleurd te zijn. Daar is maar een remedie tegen: de waarheid. Alleen is die staatsgeheim. en dat terwijl de Tweede Kamer zich in januari 2005 schaarde achter de motie-Kalsbeek (PvdA) met de eis om alle archiefstukken die gaan over de uitoefening van de functie van het statshoofd toegankelijk te maken. Of we de waarheid over de Prins der Nederlanden ooit op papier krijgen, is een vraag die, helaas, ook door de boven ons gestelden moet worden beantwoord. “De leugen regeert”, mopperde de majesteit. Maar wie regeert de leugen? Ofwel: krijgen wij zestig jaar na dato eindelijk eens de feiten over prins Bernhard?”
“Waar baseert de hofbiograaf Cees Fasseur zijn afwijzing van ons boek en zijn onwetenschappelijke gebrek aan twijfel op? Allereerst is daar de donkerte van het Koninklijk Huisarchief, het prive-archief van de monarch waar Fasseur als enige toegang toe kreeg. Professor Fasseur pocht altijd ‘zonder enig voorbehoud’ toegang tot de privearchieven van de koninklijke familie te hebben gehad. Wat die exclusiviteit voorstelt, lezen we in een brief van de directeur van de Stichting Archief van het Huis Oranje-Nassau.”
In dit opinie-artikel reageert hoogleraar Informatierecht Dommering op het artikel van Cees Fasseur. Deze stelt dat Kelder en ondergetekende de verpersoonlijking zijn van de ‘heilige onnozelheid’. Niet geheel terecht volgens Dommering. Vooral omdat Fasseur zich baseert op een autoriteitsargument. Dat komt kort gezegd hierop neer: ik -Fasseur – heb het Koninklijk Huisarchief geraadpleegd. Niemand anders. Op grond van mijn bevindingen aldaar kom ik tot de conclusie dat het verhaal van Kelder en Veenendaal waanzin is. Dit autoriteitsargument is tamelijk dun. Zeker wanneer de directeur van het Koninklijk Huisarchief desgevraagd schrijft dat het enige document dat Fasseur dienaangaande heeft ingezien een kattebelletje is van ZKH aan prof. J.W. Duyff die in het ziekenhuis lag. Klik hier voor de correspondentie tussen de zoon van Duyff en de directeur van het Koninklijk Huisarchief.
Artikel van Dommering lezen? Klik hier
Meediscussieren over het artikel van Dommering op NRC blog? klik hier
Professor Cees Fasseur heeft vandaag in NRC-Handelsblad, het moet gezegd worden, een humorvolle reactie gepubliceerd op ons artikel van 18 december 2009. De strekking is als volgt:
-
dank aan de majesteit voor de moed dat zij het Koninklijk Huisarchief heeft opengesteld voor mij.
-
Totdat het archief voor een ieder opengaat, moeten journalisten en onderzoekers ‘op mijn kompas varen’.
-
Kelder en Veenendaal zijn de verpersoonlijking van de ‘Heilige Onnozelheid’.
-
Er bestaat geen enkel bewijs voor de stellingen van Veenendaal en Kelder.
-
Kelder is Don Quichote en Veenendaal is zijn Sancho Pancha.
Met Kelder de stichting Alibaba opgericht. De statutaire omschrijving is als volgt:
Artikel 2 – Doel
1. De stichting heeft ten doel het (doen) bevorderen van onderzoeksjournalistiek, waarheidsvinding en deugdelijke geschiedschrijving, onder meer door ontsluiting van ambtelijke grotten, vorstelijke doofpotten en verborgen archieven en het verrichten van al hetgeen met het vorenstaande verband houdt of daartoe bevorderlijk kan zijn.”
2. De stichting dient het algemeen belang.
3. De stichting heeft geen winstoogmerk.
4. De stichting tracht haar doel onder meer te bereiken door:
- het (doen) uitgeven, distribueren en publiceren van journalistieke artikelen, boeken en
vlugschriften:
- het (doen) verzorgen van internetpublicaties;
- het (doen) ontwikkelen en uitvoeren van multimediaproducties,
alles in de meest ruime zin van het woord.
Coup van Bernhard? De lezer mag kiezen
Prins Bernhard steunde volgens een nieuw boek een coup in Indonesië. Maar niet iedereen is het daarmee eens. Het debat daarover raakt aan het wezen van de geschiedschrijving.
Door onze redacteur Bart Funnekotter
Schrijver van het boek Juliana en Bernhard historicus Cees Fasseur wordt aangeklaagd voor smaad. Fasseur zou ‘postuum karaktermoord’ hebben gepleegd op de toenmalige kamerheer van het koninklijk echtpaar Gerrie van Maasdijk. Dat schrijft De Telegraaf. De kinderen van Van Maasdijk slepen Fasseur daarom voor de rechter. De historicus omschrijft wijlen kamerheer Van Maasdijk als ‘onruststoker’. (ANP) Read the rest of this entry »
Persbericht Vara
1 december 2009′De Wereld Draait Door’ heeft de magische kijkcijfergrens van 1,5 miljoen kijkers verbroken. Gisteren keken er maar liefst 1.688.000 mensen naar de uitzending, waar naast actrice Carice van Houten, ook alle ‘Boer Zoekt Vrouw’-boeren en hun kersverse geliefden hun opwachting maakten.
Afgelopen vrijdag was het al feest in studio Plantage, toen het oude kijkcijferrecord nipt werd verbroken. Tijdens de laatste ‘DWDD’ van de maand, de zogenaamde media-uitzending, keken 1.314.000 mensen naar de uitzending met onder andere de gasten Reinout Oerlemans, Felix Rottenberg en Jack Spijkerman.
2009 is daarmee een succesvol jaar voor ‘De Wereld Draait Door’. Eindredacteur Dieuwke Wynia is erg content met het succes: “We zijn trots dat zoveel mensen in de vooravond naar ‘DWDD’ kijken, het aantal kijkers groeit maar door. En dat terwijl we lang niet altijd eenvoudige onderwerpen bespreken en grote namen aan tafel hebben. Verder is Lucky TV, het filmpje aan het eind van het programma, ongelofelijk sterk; is de ‘TV Draait Door’ leuker dan ooit en zijn de Jakhalzen aan een sterk seizoen bezig. Grootste kracht van het programma blijft de vernieuwing, we zullen altijd experimenteren en grenzen opzoeken”.
‘De Wereld Draait Door’, dagelijks om 19.30 uur bij de VARA op Nederland 3.
Na een jaar ploeteren, chablis, salades, Walem, Dauphine, uitgevers, artdirectors, eindredacteuren en veel stress, vandaag de apotheose: de presentatie van het boek ‘ZKH’ in Des Indes samen met co-auteur en juristenmaatje Jort Kelder.
Uitgever Gijs Schooten van Gopher en Jort Kelder hebben voorafgaand aan de persconferentie in Des Indes Volkskrantjournalist Remco Meijer verzocht de zaal te verlaten. Reden: de Volkskrant heeft het embargo geschonden en opende op 30 november 2009 ’s-ochtends met een openingsartikel op de voorpagina. Daags daarvoor hadden wij – onder embargo - enkele interviews gegeven met o.a. De Telegraaf en De Volkskrant. De Telegraaf heeft zich daar keurig aan gehouden, De Volkskrant niet.
[...] KORTOM, ONZE CONSTITUTIONELE MONARCHIE SCHAADT EEN BEETJE EN BAAT ENE BEETJE. HET HOORT INMIDDELS BIJ HET NEDERLANDSE HISTORISCHE MEUBILAIR. BOVENDIEN KRIJG JE BIJ DEZE STAATSVORM EEN GOUDEN KOETS, ORANJEBITTER EN EEN BEETJE VOLKSVERMAAK. ALTIJD NOG BETER DAN AIR FORCE ONE [...].
Klik hier voor de column
De derde dinsdag in september brengt ons doorgaans de begroting van het ministerie van Justitie. Prima leesstof om bij in te snurken. Dit jaar haalde ik net pagina 38 van de 247 toen mijn oog bleef hangen op de kleine lettertjes onder een fotobijschrift van een financiële tabel, de kleine lettertjes onder de kleine lettertjes. Ik citeer: ‘het niet-juridische verplichte deel op dit beleidsartikel is gereserveerd voor bestuurlijk gebonden uitgaven via diverse subsidiebeschikkingen, onder meer voor de Nederlandse Orde van Advocaten’. De Orde gesponsord door de vijand? Waarvoor dan? Jaarverslag 2008 van de Orde erbij gepakt. Geen verwijzing in de financiële bijlage, geen omschrijving in de staat van baten en lasten, geen toelichting. Wel een grote post ‘overige inkomsten’. Terstond enkele personen gesondeerd. Niemand weet het precies. Het zou om een subsidie gaan voor ‘historisch onderzoek’. De Justitiebegroting van een jaartje eerder erbij gepakt, dezelfde verwijzing. Weer een telefoontje naar de Orde. ‘Jawel, mijnheer Veenendaal’, merkt een hulpvaardige Ordeman op, ‘het klopt dat de subsidieverlening niet in het externe jaarverslag staat, maar gelukkig wel in het interne verslag. Het betreft trouwens een subsidie van H 750.000’. Oef, wat een geruststelling.
De intimiderende wijze waarop de AIVD De Telegraaf heeft aangepakt, daarin gesteund door minister van Binnenlandse Zaken Guusje Ter Horst, is zorgelijk. Volgens mij staat de rechtsstaat ter discussie zodra de overheid geen rekenschap aflegt over vermeend eigen falend optreden, en die weigering baseert op de Wet op de Inlichtingen en Veiligheidsdiensten. Volgens spaarzame jurisprudentie (HR, 1952) kan informatie die tot stand is gekomen, verzameld of toeziet op, vermeende, strafbare feiten door de overheid gepleegd, geen ‘staatsgeheim’ zijn. Ook om te voorkomen dat strafbare feiten door de staat gepleegd aan parlementaire en journalistieke controle kunnen ontkomen. De informatie die De Telegraaf verzamelde, ziet toe op het, vermeend, opzettelijk onjuist dan wel onvolledig informeren van de Tweede Kamer door de Inlichtingendienst AIVD. Het opzettelijk niet, onjuist of onvolledig informeren van de Tweede Kamer is een ambtmisdrijf. De informatie waarover De Telegraaf beschikt kan daarom niet de kwalificatie ‘staatsgeheim’ hebben. Kwalificaties als ‘streng vertrouwelijk’ zijn wel mogelijk, maar dan zijn niet de opsporingsmiddelen geoorloofd die zijn toegestaan bij openbaring van staatsgeheimen.
Gelijke monniken, gelijke nikab
Het klopt niet dat shariarechtspraak een exponent is van de islamisering van Nederland zoals Wilders beweert, schrijft Harry Veenendaal. Geert Wilders wil shariarechtbanken verbieden als blijkt dat deze actief zijn in Nederland. Waarom eigenlijk? Zolang niet in strijd wordt gehandeld met het positief geldend recht, bestaat er geen enkele reden om shariarechtspraak niet toe te staan. Het behoud van dergelijke folkloristische cultureel-religieus rechtssystemen zonder privaatrechtelijk effect valt bovendien toe te juichen. Het vormt geen bedreiging voor de rechtsstaat en is belangrijk voor behoud van de cultureel-religieuze identiteit van gelovigen. Bovendien functioneren in Nederland vergelijkbare rechtssystemen naast het geldend recht. Een verbod op het uitoefenen van shariarechtspraak, houdt mutatis mutandis een verbod op deze andere rechtsstelsels in. Read the rest of this entry »
Harry Calahan (Clint Eastwood in de film ‘Dirty Harry’, 1971) stelde de volgende legendarische vraag aan een verdachte: ‘I know what you’re thinking. “Did he fire six shots or only five?” Well, to tell you the truth, in all this excitement I kind of lost track of myself. But being as this is a .44 Magnum, the most powerful handgun in the world, and it would blow your head clean off, you’ve got to ask yourself one question: “Do I feel lucky?” Well, do ya, punk? Do you feel lucky, punk?’ Het enorme succes van ‘Dirty Harry’ wordt in filmrecensies verklaard door het karakter van Harry Calahan dat het toonbeeld was van een nihilistische politie-inspecteur die gewelddadig, vastberaden, recht door zee en vooral overtuigd was van zijn eigen gelijk. Een sonarbaken van helderheid en eenvoud in een complexe maatschappij waarin niets zwart-wit is. Hij raakte verstrikt in een rechtssysteem dat hij verachtte. Wilders lijkt op Harry Calahan. Dit is geen politiek correcte vergelijking om Wilders belachelijk te maken, maar om na te gaan wat de gevolgen van een dergelijke houding zijn voor de verdedigingsrechten van verdachten indien hij premier wordt.
Bescherming natuur leidt tot concentratie onderklasse
Gemeenten stapelen in achterstandswijken de onderkant van de samenleving op in portiek- en galerijflats. Grote woningen zijn nodig, maar de wettelijke bescherming van de natuur in het Groene Hart houdt dit tegen.
Gemeenten in de Randstad stapelen de onderkant van de samenleving op. Letterlijk. Wijken als het Utrechtse Kanaleneiland, de Kolenkitbuurt in Amsterdam of Oosterwei in Gouda, bestaan grotendeels uit galerij en portiekflats met relatief grote gezinnen op een beperkte woonruimte. Het is dan ook niet vreemd dat jongeren zoveel mogelijk tijd op straat doorbrengen, met de problematiek van hangjongeren als logisch gevolg. De kern van de problematiek kan eenvoudig worden opgelost: bouw in het Groene Hart zoveel mogelijk goedkope, ruime eengezinswoningen met een voor- en achtertuin. Read the rest of this entry »
“De advocaat maakt onlosmakelijk deel uit van de maatschappelijke elite. In Nederland hebben advocaten tegenwoordig geen politiek-bestuurlijke functies, uitzonderingen als Eberhard van der Laan daargelaten. Natuurlijk is de advocaat niet representatief voor de gehele elite, maar het is symptomatisch dat veel te weinig advocaten – al dan niet tijdelijk – zijn te verleiden tot het vervullen van bestuurlijke functies. Ze zijn maatschappelijk passief. En zolang dat niet veranderd is het schrijven over het ondemocratisch karakter van de PVV niet veel meer dan een politiek correct vluggertje“.
Vraag aan een willekeurige leerkracht in het basisonderwijs wie potientiele probleemkinderen zijn in de klas en hij wijst ze moeiteloos aan. Wanneer men erin slaagt om deze potentiele probleemkinderen voor het achtste levensjaar – tot dan zijn ze nog plooibaar – bij te brengenrespect voor de Nederlandse samenleving bij te brengen, is dat veel beter dan om latere leeftijd wangedrag te moeten corrigeren. Repareren achteraf is niet alleen arbeidsintensiever en minder succesvol, het is bovendien veel duurder. Dat lukt echter niet wegens ideologische dogma van zowel de links- als rechts-liberale partijen. De leerkracht ziet de kinderen in feite maar een klein deel van de tijd. Van de 8.760 uren in een jaar gaan 1.000 uren op aan school en 3.800 aan slapen. Meer grip door de samenleving op de 3.960 overgebleven ‘wakkere’ uren zou winst betekenen. De mannelijke leerkracht in het basisonderwijs is hiervoor de aangewezen persoon.
Hele artikel lezen? Klik hier
Ter Horst laat jonge ambtenaren opdraaien voor kosten pensioencrisis (NRC-Handelsblad, 3 april 2009)
Het pensioenfonds voor de ambtenaren (ABP) verkeert in zwaar weer. De pensioenpremies moeten stijgen om de tekorten de komende jaren aan te zuiveren. Minister van Binnenlandse Zaken Ter Horst (PvdA) heeft
aangegeven dat indien de pensioenpremies voor de overheid stijgen,
ambtenaren mogelijk gedwongen ontslagen zullen volgen.
Dit is inconsequent. Minister-president Balkenende en minister van
Financiën Bos hebben eerder opgeroepen dat marktpartijen, werkgevers
en werknemers, de pijn van de crisis gezamenlijk moeten dragen. Dit
geldt kennelijk niet voor de overheid, de rekening wordt bovendien op
deze wijze aan de jongere generatie gepresenteerd.
Klik hier om het artikel te lezen
[...] De vrijheid van meningsuiting is een de facto absoluut recht. Conform het huidige wettelijke systeem kan Wilders alles zeggen of schrijven, censuur is niet mogelijk en rechterlijke toetsing vindt ex post plaats. De vrijheid van meningsuiting is niet in het geding noch is sprake van een ‘aanslag’ op dit recht, zoals Moszkowicz betoogt. Inbreuk op dit wettelijke systeem leidt tot censuur ongeacht welk ethisch paradigma de boventoon voert. Recent wilde bijvoorbeeld de PVV een toespraak van Khalid Yassin in Rotterdam vooraf verbieden. Kenmerkend is een moreel-ethisch superioriteitsgevoel ten opzichte van de gevestigde regelgeving: Wilders is ‘God’s gift to freedom’. Zo’n houding is niet per definitie negatief. Iedere aspirant-premier moet in bepaald opzicht de barricaden op gaan voor de verdediging van zijn idealen. [...]
Vandaag op bezoek bij Robert en Eleonore van Maasdijk in ‘Hunton Manor’, het optrekje van Robert (inclusief pittoresque dorp met cottages).
“Bartels is de zelfbenoemde generalissimo van de gedupeerden van beleggingsfraude. Hij profileert zich op basis van zijn solide Legal opinions over beleggingsproducten. Dankzij zijn brieven krijgt hij transparant wat voor andere advocaten troebel blijft. Hij heeft zelfs een richtlijn opgesteld om beleggingsfraude te voorkomen: de Bartels-richtlijn. In de bedrijfspresentatie op zijn website laat hij zich bewonderen door een schnabbelende Chimène van Oosterhout. Belangrijkste wapenfeit aldus Bartels: hij is dé autoriteit op vastgoedgebied met inmiddels honderden tevreden klanten. En Mollie? Dat was Orwells kleine, erg ijdele paardje dat het liefst mooie roze lintjes draagt, suikerklontjes eet en graag door iedereen wordt geaaid.”
Klik hier voor de column!
“De ophef over het vervolgen van PVV-fractievoorzitter Geert Wilders is onbegrijpelijk. De VVD stelt dat de vrijheid van meningsuiting in het geding is. Niets is minder waar. De vrijheid van meningsuiting doet zelfs helemaal niet ter zake. Het voorstel van VVD-fractievoorzitter Rutte om de toetsingscriteria van de rechter te beperken om zo het recht van vrije meningsuiting te waarborgen, zal mogelijk zelfs een averechts effect hebben en leiden tot een beperking. Stel: iemand pleegt valsheid in geschrifte. Als zijn advocaat zich beroept op de vrijheid van meningsuiting van zijn cliënt, zal dit betoog als niet ter zake dienend worden gekwalificeerd. Immers, het gaat om de strafbaarheid van de handeling. Dit geldt ook voor de uitlatingen van Wilders. Op grond van artikel 7 lid 1 van de Grondwet kan iedereen alles zeggen wat hem goeddunkt; van een vergelijking van de Koran met Mein Kampf tot de uitspraak van Harry van Bommel ‘Intifadah, Intifadah, Palestina vrij’. Dit artikel regelt namelijk het verbod op censuur, een belangrijker artikel dan de vrijheid van meningsuiting.
Een toets vooraf kan dus niet. Ons wettelijke systeem hanteert echter wel een toets achteraf waarbij de rechter de strafbaarheid bepaalt. De vrijheid van meningsuiting blijft in dit systeem onverkort gehandhaafd”.
‘In each life some rain must fall, but too much is falling into mine’. Deze songtekst van Ella Fitzgerald haalde Koningin Juliana aan om het effect en de nasleep van de constitutionele crisis in 1956 te omschrijven. In dit artikel betoog ik dat zich op 18 juni 1956 een formele constitutionele crisis materialiseerde tussen de koningin qualitate qua en de ministerraad. Het voornaamste doel van de Commissie-Beel was dit constitutionele geschil dat tot staatsrechtelijk relevante vraagstukken leidde, op te lossen voordat het nieuwe kabinet zou aantreden. De commissie bemiddelde daarmee niet in een ‘louter persoonlijke aangelegenheid’ zoals Minister-president Balkenende op 19 april 2005 aan de Tweede Kamer schreef. Hieruit volgt dat het rapport van de Commissie-Beel deels gekwalifi ceerd kan worden als een archief in de zin van artikel 1 sub c 1 van de Archiefwet en dat de staatsrechtelijk relevante delen op grond van artikel 10 en 11 Archiefwet aan het Nationaal Archief overgedragen dienen te worden.
Klik hier voor het artikel
“In zijn economisch herstelplan stelt de aanstaande Amerikaanse president Barack Obama voor de Amerikaanse zorgsector vergaand te automatiseren. Veel Amerikaanse ziekenhuizen hebben, door hoge investeringskosten, grote achterstanding in automatiseringsprocessen. Daarnaast is het probleem van ICT-systemen die onvoldoende met elkaar kunnen communiceren. Obama ziet automatisering als de oplossing voor een betere zorg.
Automatiseren als doel op zich biedt geen oplossing. Te hoog gespannen verwachtingen leiden meestal tot teleurstelligen en mislukking; dat gevaar dreigt door het optimisme van Obama. In Nederland is het al lang gemeengoed dat automatisering van de zorgsector hooguit een middel is om zorgprocessen via intelligente oplossingen te optimaliseren. Dat is de sleutel tot succesvolle kostenreductie, maar vereist een grondig inzicht in (en wellicht aanpassing van) de kostenstructuren, beleidsdoelstellingen en werkprocessen van een zorginstelling. Een les die Amerika van het Nederlandse zorgsysteem kan leren.”
Klik hier voor het artikel
Naar aanleiding van het artikel ‘Houdt Elfstedentocht sponsorvrij’ van Kelder en mij in NRC-Handelsblad en NRC-Next, stelde de Partij voor de Dieren deze Kamervragen.
De vegetarische nieuwjaarsduik krijgt voor Unox een gecastreerd staartje. Onverdoofd, daar houden ze van. Met juristenmaatje Jort Kelder zijn we een actie gestart om te voorkomen dat Unox met haar worstige vingers de Elfstedentocht bevlekt. Het paardenmiddel heet: de Tocht der Tochten moet op de Unesco Werelderfgoedlijst.
De nieuwjaarsduik is al verloren aan de commercie. Laten we voorkomen dat de Elfstedentocht ook door sponsors gedomineerd wordt.
“Wie verlichting zoekt aan de zijde van de VVD komt eveneens bedrogen uit. Hier overheerst een fundamentalistische liberale opvatting over de persoonlijk, lichamelijke integriteit als het gaat over de donorregistratie. De liberale geloofsovertuiging heeft helaas nogal wat dodelijke gevolgen. Onacceptabel, maar een politieke realiteit. Er rest alleen dit politieke compromis: zodra een persoon geen geregistreerde donor is vanwege zijn persoonlijke geloofsovertuiging, zal deze persoon onder aan de lijst van orgaantransplantatie worden geplaatst. Ieder geloof heeft zo z’n prijs. Prettig kerstfeest.”
Klik hier voor de column
Afgelopen zaterdag wilde ik bij de Rotterdamse boekhandel Selexyz Donner een nieuwe Kluwer Tekst & Commentaar kopen. Tot mijn verbazing staan de T&C’s tegenwoordig niet meer op de boekenplank,maar zijn ze veilig opgeborgen in een afgesloten vitrinekast. Waarom? Omdat deze wetboeken in toenemende mate de winkel verlieten in de tas van rechtenstudenten zonder over de toonbank te zijn gegaan. Geen bepaald verheffende mentaliteit voor toekomstige advocaten. Heeft de algemeen deken dan toch gelijk?
Is een advocaat een latente Johnny Two-times die alleen functioneert onder het waakzame oog der herderlijke gildemeesters? Zijn de ingrijpende, preventieve maatregelen gericht op transparantie en toezicht op de advocatuur onvermijdelijk? De kredietcrisis maakt duidelijk dat falend toezicht catastrofale gevolgen kan hebben. Maar wat niet mag worden vergeten is dat de maakbaarheid van een beroepsgroep door preventief en repressief toezicht slechts beperkt is. De algemeen deken wil bijvoorbeeld een soort vliegende brigades, teams van oud-dekens en accountants die lokale dekens zullen assisteren bij vermoedens van fraude door een kantoor. Daarnaast vormt zich een Kamermeerderheid om, met instemming van de Orde, de Advocatenwet zodanig te wijzigen dat de naam van een advocaat al bij een voorlopige voorziening openbaar gemaakt wordt. Het doel heiligt de middelen.
Marokkaanse probleemjongens moeten aan de slag
Zijn Marokkaans-Nederlandse jongeren echt gebaat bij repressie? Bedrijven kunnen ze aan het werk zetten, dat is ook nog eens zakelijk interessant.
Door Harry Veenendaalen en Peter Grol
Als iedere Goudse (semi-)ambtenaar, zoals de jeugdzorgwerker, welzijnswerker, reclasseringambtenaar en politie-agent twee plaatselijke probleemjongeren onder zijn hoede zou krijgen, ontstaat een chronisch tekort aan probleemjeugd.
Dit is zo ongeveer de omvang van de problematiek met Marokkaanse jongeren in Gouda. Zelden is een lokaal probleem zo uit de context gehaald als dat van de Goudse Marokkaanse probleemjeugd.
Burgemeester Cornelis van Gouda wil extra geld en bevoegdheden van Den Haag om de probleemjeugd van overwegend Marokkaanse afkomst aan te pakken. Het is echter de vraag of een repressieve aanpak soelaas biedt. Het zou verstandiger zijn om te investeren in succesvolle particuliere projecten die de afgelopen jaren zijn opgezet door Goudse ondernemers.
Deze projecten zijn niet alleen opgezet uit altruïstische motieven, maar omdat de aanpak van probleemjeugd ook zakelijk gezien interessant kan zijn. Bij deze zogenaamde zakelijk ingerichte leer-werkprojecten gaan probleemjongeren aan de slag bij speciaal voor dit doel opgezette ondernemingen, zoals een autowascentrale. Sommige jongeren horen nu eenmaal niet in de schoolbanken thuis, waar zij bij onvoldoende stringente leiding van een pabo-docent niet functioneren.
Bij het type leer-werkprojecten dat in Gouda is opgezet, worden probleemjongeren begeleid door krachtige ploegbazen die zelf werkzaam zijn bij de onderneming. De fysieke arbeid met auto’s en scooters leidt er toe dat de jongeren na werktijd veelal te vermoeid zijn om overlast te veroorzaken. Het zichtbaar positief resultaat van het werk dat resulteert in een tevreden klant, geeft een impuls aan het gevoel van eigenwaarde. Bovendien verdienen de jongeren een marktconform salaris en kunnen ze allerlei vaardigheden, zoals op het gebied van elektronica, voorraadbeheer, administratie en ICT leren.
De succesformule van de projecten bestaat behalve uit hard werken uit streng toezicht op de financiën. De persoonlijke administratie van de probleemjongeren wordt door de ondernemers verzorgd en de sociale controle is groot. Nog beter zou het zijn om de probleemjongeren een gecontroleerde woonomgeving te bieden in de vorm van zelfstandige woonruimte, waardoor ze uit hun omgeving worden gehaald die een negatieve invloed op hen heeft. Daarvoor ontbreken echter de noodzakelijke gemeentelijke vergunningen.
In plaats van repressieve maatregelen te nemen, zou de gemeente Gouda veel meer kunnen betekenen voor de Goudse probleemjeugd door te doen waar ze goed in is: het verlenen van vereiste vergunningen en van subsidies. De gemeente zou een bijdrage kunnen leveren door de administratieve druk rondom vergunningen voor de leer-werkprojecten te verlichten. Bijvoorbeeld door het verruimen van de mogelijkheden om de leer-werkprojecten ’s avonds of in het weekend open te stellen.
Indien de minister besluit de tien miljoen euro aan de gemeente Gouda ter beschikking te stellen, laat dit geld dan voor een substantieel deel ten goede te komen aan de uitbouw van de particuliere werk-leerprojecten. En laat de uitvoering hiervan aan de ondernemers over.
Burgemeester Wim Cornelis van Gouda wil ouders van probleemjongeren die niet willen meewerken uit de ouderlijke macht ontzetten. Ook wil hij ouders desnoods gedwongen laten verhuizen naar een ‘aso-woning’ elders in de stad of zelfs naar een andere stad. Dit maakte Cornelis (PvdA) vorige week bekend.
Cornelis wil probleemgezinnen die hulp weigeren dwingen tot het accepteren van opvoedondersteuning. Gezinsmanagers zouden in dat geval minimaal tien uur per week assisteren bij de opvoeding.
De door Cornelis afgekondigde maatregelen zijn omstreden. Hoogleraar strafrecht Theo de Roos zei afgelopen vrijdag in nrc.next dat het inzetten van de gezinsmanager een „juridisch kwetsbaar” voorstel is. „Als zo’n gezin zegt: ‘wegwezen’, heeft een gezinsmanager geen poot om op te staan,” aldus Roos.
Cornelis verlangt 10 miljoen euro van het Rijk voor zijn plannen. De Goudse wijk Oosterwei werd vorige maand het symbool van problemen met Nederlands-Marokkaanse jongens. Busbedrijf Connexxion had na incidenten besloten er tijdelijk geen bussen meer te laten rijden..
Mr. drs. Harry Veenendaal is columnist en publicist. Drs. Peter Grol is directeur van Dukaat bv. Beiden zijn inwoner van Gouda en betrokken bij de Goudse binnenstadsproblematiek.
Hoe lang duurt het na een politieke moord voordat familieleden van dader en slachtoffer samen een biertje kunnen drinken? Tijdens mijn eerste week als advocaat-stagiaire maakte kreeg ik antwoord op die vraag. In het kader van de verplichte cquisitietraining ging ik met twee kantoorgenoten naar het ABN-AMRO tennistoernooi in Ahoy.Ik had net een biografie over Johan de Witt gelezen. Hierin werd de tocht van de Hollandse oorlogsvloot in juni 1667 naar het Engelse Chatham beschreven. In opdracht van raadspensionaris Johan de Witt zochten de Nederlandse schepen de Engelse oorlogsvloot. Die weigerde zich op zee te begeven voor een liniegevecht en waande zich veilig in het winterkwartier, net onder de rook van Londen. Tevergeefs. Hollandse schepen vaarden de rivier de Medway op en vernietigden veel Engelse oorlogsbodems. Als lolletje werd het vlaggenschip de ‘Royal Charles’ mee terug naar Rotterdam gesleept waarvan de achtersteven momenteel nog in het Rijksmuseum prijkt. Read the rest of this entry »
[...] De zakenman Guus van Kouwenhoven
werd afgelopen maart door
het Gerechtshof in Den Haag in
hoger beroep vrijgesproken van
oorlogsmisdaden. Hij werd vervolgd
op grond van de Wet Internationale
Misdrijven (WIM). Deze wet regelt
de vervolging van verdachten van
misdrijven tegen de menselijkheid.
De WIM (2003) materialiseert in feite
de nobele gedachten van de Verdragen
van Genève en de processen van
Neurenberg. Het wekt een sterk ‘Star
Trek’-gevoel op: de mensheid tracht
zich naar een hoger plan te begeven.
In de praktijk komt hier bar weinig
van terecht met als resultaat de vrijspraak
van Van Kouwenhoven. Het
Gerechtshof laakte de kwaliteit van
de getuigenverklaringen. Een verklaring
hiervoor is dat de uitvoering van
de WIM in belangrijke mate wordt
gefrustreerd door politieke onwil [...].
Klik hier voor het artikel
Het is mijn vaste overtuiging dat het recht bestaat om de burger tegen de overheid te beschermen. Bekijk de geschiedenis en de grootste rampen zijn veroorzaakt door overheden, niet door individuele criminelen. Poetin, Bush of Balkenende kunnen veel meer schade aan een rechtstaat aanrichten dan Holleeder of een Hofstadgroep. De uitholling van de rechtsstaat door de overheid met als excuus de strijd tegen ‘georganiseerde criminaliteit’ of ‘terrorisme’ waardoor de rechtspositie van álle burgers verslechtert ten gunste van de overheid is daarom ronduit gevaarlijk.
De recente handelswijze van het OM met betrekking tot advocaat Nico Meijering, die onterecht in relatie werd gebracht met omkoping, is symptomatisch voor een steeds arrogantere overheid. Bewuste karaktermoord. Maar ja, wie durft de degens met Brouwer en Hirsch Ballin te kruisen? In het verleden waren het vaak advocaten die in moeilijke tijden als hoeder van de rechtsstaat optraden. Denk bijvoorbeeld aan Johan van Oldebarnevelt, de landsadvocaat die zich verzette tegen de ongebreidelde macht van prins Maurits en vervolgens op het Binnenhof vakkundig werd onthoofd. In deze traditie zou landsadvocaat Houtzagers zich, met gevaar voor eigen omzet, moeten opwerpen als hoeder van de rechtsstaat. No chance, want Houtzagers is een verstandig man. En verstandige mannen hebben een hypotheek en plakken graag kortingszegeltjes bij Albert Heijn.
Wie dan wel? De algemeen deken? Persoonlijk zou ik hem überhaupt wel eens bij Pauw & Witteman willen zien om zijn verontwaardiging uit te spreken over de afluisterpraktijken van het OM, tegen afschaffing van ne bis in idem, tegen de uitholling van de gefinancierde rechtshulp of tegen trial-by-media zaken zoals Joran van der Sloot. Onze algemeen deken wil graag boegbeeld zijn, maar schittert door afwezigheid met serieuze stellingnamen in het maatschappelijk debat. Logisch, want ook onze algemeen deken is een verstandig man. En verstandige dekens willen liever niet vergeleken worden met bijvoorbeeld de strijdvaardigheid van meester Deconinck, algemeen deken van de wolwevers die tijdens de Guldensporenslag in 1215, againt all odds, het Franse leger voor de muren van Kortrijk in de pan hakten.
Soms moeten verstandige dekens nu eenmaal de slaghamer omgespen en het Haagse grondig uitbenen om te voorkomen dat verworven rechten worden uitgehold. Dus heer Bekkers, wordt het niet eens tijd om het zegelboekje opzij te leggen en de oorlogspen uit het lederen etui te halen? Anders bent u slechts het boegbeeld van de HM Horen, Zien & Zwijgen.
[...] Burggraaf beschikt over ‘solide, keurig uitgebalanceerde eigenwijze kadetjes’. En ik geef toe, op zondag tweemaal een
uur de gereformeerde billen samenknijpen als je van de dominee op je falie krijgt, werpt zo z’n vruchten af. Gods vruchten
welteverstaan. Want Burggraaf werkt hard in het aanzien des Heilands. Altijd oog voor de medemens. Ontroerend was zijn
opmerking in het Nederlands Dagblad dat hij bij het faillissement van Fokker meteen aan al die arme werknemers en hun
gezinnen dacht. De barmhartige Overyaan. Saneer de onderneming, neurie een psalm en alles is vergeven. Heerlijk.[...]
[...]Maar goed, Republikeinen hebben altijd wel een excuus zoals ‘een Koninklijke onderscheiding is geen persoonlijke blijk van waardering van de Koning, maar van het Nederlandse volk’ of ‘een advocaat zweert trouw aan het wettig staatshoofd ongeacht of een Koning of een president is’. Ach gut. Wel de lusten, maar niet de lasten? Pas maar op. Oranje is niet zo vergevingsgezind. Böhler en Van der Laan begeven zich op Argentijns ijs: op het eerste gezicht betrouwbaar, maar voor je het weet ben je spoorloos in de diepte verdwenen. Geblinddoekt en geketend met den hals aan het Hof, zoals Vondel het zei. Ondanks deze tegenstrijdigheden zijn de republikeinse discussies beschaafd en intellectueel van niveau. Geen opruiende teksten dat koningin Beatrix de vrouw is waar Openbaringen vers 18:24 ons voor waarschuwt en geen misplaatst beroep op de vrijheid van meningsuiting [...].
Het Wetboek van Strafrecht biedt een interessant aanknopingspunt om op voorhand handelingen van personen te verbieden met een beroep op de staatsveiligheid. Zo regelt artikel 100 lid 2 dat indien een persoon die in tijd van oorlog een door de regering in het kader van de staatsveiligheid gegeven voorschrift overtreedt, gestraft wordt met een gevangenisstraf van ten hoogste tien jaar of een boete in de vijfde categorie.
Maar Nederland is niet ‘in oorlog’. Artikel 107a van het Wetboek van Strafrecht biedt uitkomst. Dit artikel regelt dat artikel 100 lid 2 overeenkomstig van toepassing is in geval van een gewapend conflict dat niet als oorlog kan worden aangemerkt en waarbij Nederland is betrokken. Militaire operaties in het kader van herstel van internationale vrede en veiligheid zoals de missie in Uruzgan vallen hieronder. Indien komt vast te staan dat een persoon een voorschrift overtreedt, kan worden overgegaan tot een voorlopige hechtenis. Read the rest of this entry »
Overzicht van de stand van het recht in Nederland met betrekking tot productaansprakelijkheid in 2008. Gepubliceerd in het jaarboek inzake product liability in 28 jurisdictions.
De eerste Nederlander die in Uruzgan om het leven kwam was een jurist. Luitenant-kolonel Jan van Twist, Hoofd Sectie Operationeel Recht bij de Stafgroep Juridische Zaken bij de Koninklijke Luchtmacht. Wat moeten juristen in vredesnaam in Uruzgan, was mijn eerste gedachte. Naïef van mij. Juristen vervullen namelijk een prominente taak. Sterker nog, er bestaat zelfs een juristentekort, gelet op de recente personeelsadvertenties van Defensie in de Mr. en het NJB. Juristen in Uruzgan adviseren bevelhebbers tijdens gevechtshandelingen. Zij geven antwoord op de vraag in hoeverre de inzet van een door een Pantserhouwitser afgeschoten brisantgranaat volkenrechtelijk meer geoorloofd is dan een search & destroy-actie van het Korps Mariniers. Een letterlijke invulling van het begrip ‘Law in action’, zullen we maar denken. Daarnaast zijn in Uruzgan juristen actief die, ver buiten de loopgraven, adviseren over het Afghaanse rechtsherstel. Daar ontmoeten we een oude bekende: Gijs Scholtens. Vermaard (gepensioneerd) arbeidsrechtadvocaat bij Nauta en schrijver van het boek Sun Tzu voor advocaten. In de rang van luitenant-kolonel, met een fraai bijbehorend uniform én wapen, adviseert Scholtens de laatste tijd de lokale autoriteiten in Uruzgan omtrent rechtsherstelvraagstukken. [Zie ook verderop in dit blad, red.] Als een heuse Shackleton meldt Scholtens op zijn weblog dat hij bij zijn werkzaamheden veel heeft gehad aan de wijze lessen van Sun Tzu. Opmerkelijk. Sun Tzu staat namelijk boordevol open deuren, is tijdens bij een proces van rechtsherstel niet toepasbaar en wordt om die reden niet meer op de KMA gedoceerd. In ieder geval heeft Sun Tzu Scholtens weinig geleerd over de problematiek van Siegersjustiz.
De naam Nanne betekent als afgeleide van Johannes: ‘Jahweh is genadig’. Een geruststellende gedachte voor Harm Nanne Brouwer, de voorzitter van het College van procureurs-generaal. Donderdag 20 december 2007 was namelijk gehaktdag voor het Openbaar Ministerie. Aan de gehaktmolen stond rechter Hanneke Lommen-Van Alphen van de Rechtbank Amsterdam. Van de Hells Angels-zaak bleef niet veel meer over dan een schamel pondje half-om-half. Dat was wel wat anders dan de foie gras die het OM ons beloofd had. De rechter verklaarde het OM niet-ontvankelijk, omdat het afgeluisterde telefoongesprekken tussen verdachten en hun advocaten niet had vernietigd. Daarmee had het OM volgens de rechtbank op ‘ernstige en grootschalige wijze de geheimhoudingsrechten van de verdachten en hun verdediging geschonden’. Daarnaast vond de rechter dat het OM ‘een loopje had genomen’ met de rechten van de verdachten en hun raadslieden. De geselprocessie bereikte een dieptepunt met de conclusie dat wat het OM in deze zaak had gepresteerd, het vertrouwen van de rechtspleging in zijn geheel had aangetast. Kort samengevat: three strikes and you’re out.
In een recente uitspraak stelde de Raad van State dat het Kabinet der Koningin geen bestuursorgaan is in de zin van artikel 1:1 lid 1 sub a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) noch op grond van artikel 1 van de Wet openbaarheid van bestuur (WOB) (RvS 6 juni 2007, nr. 200608642/1). De NPS (Nova) had namelijk een WOB-verzoek ingediend om bepaalde documenten in te zien die berusten bij het Kabinet der Koningin. Het verzoek van de NPS was gericht aan de ministerpresident. Deze weigerde het verzoek van de NPS door te sturen naar (de directeur van) het Kabinet. Terecht aldus de Raad van State. Een opmerkelijke uitspraak, zeker als blijkt dat het Kabinet der Koningin op grond van artikel 24 lid 1 jo. 23 lid 1 van de Archiefwet wordt gekwalificeerd als een overheidsorgaan. Doorbreekt de Raad van State met deze uitspraak de systematiek en de onderlinge samenhang van de Archiefwet, de WOB en de Awb?
In Nederland zijn nogal wat ondernemingspensioenfondsen. Veel (ex) werknemers zijn niet of nauwelijks geïnformeerd over de risico’s en reikwijdte van een nieuwe pensioenregeling. Zonder zich te realiseren dragen zij het volledige beleggings- en renterisico voor eventuele tekorten op de dekkingsgraad van pensioenfondsen. Betoogd wordt dat deze (ex) werknemers de (nieuwe) pensioenovereenkomst kunnen vernietigen op grond van dwaling als blijkt dat de werkgever en/of het ondernemingspensioenfonds tekort is geschoten in de informatieplicht. Een nieuwe Dexiazaak in het verschiet?
Reactie van landsadvocaat Houtzagers op mijn artikel ‘De advocaat suft in ‘t stof, geketend met de hals aan het hof. Over de actualiteit van de advocateneed anno 2006′ alsmede mijn reactie weer daarop.
Blogroll
